Het verhaal van...

Benieuwd naar het verhaal van Lotte? Je kan het een aantal berichten hieronder lezen!

Zenuwachtig voor een presentatie, wat nu?!

Afgelopen donderdag mochten we voor de minor een presentatie geven. Bij de gedachte aan een presentatie geven komen de zenuwen bij ons al naar boven. Presenteren is iets wat lastig, groot en moeilijk is. Het liefst loop je ervoor weg of blijf je thuis. Want presenteren is niet leuk. Punt.

Waarom presenteren mensen dan? Een presentatie kan juist een krachtig middel zijn. Je kan mensen een kijkje geven in een project, je kan mensen overtuigen van een product en ga zo maar door. Het is toch juist leuk dat jij je verhaal mag vertellen en dat er mensen zijn die hier naar willen luisteren. Is presenteren dan wel iets leuks? Puntje, puntje, puntje.

De kunst is om van iets wat een als een bedreiging voelt een kans te maken.

Het begint met de gedachte dat je niet moet presenteren maar dat je mag presenteren. Het is een kans om jou kennis over te brengen naar anderen.
Als je een fout maakt is dat helemaal niet erg. Mensen weten van te voren niet wat je gaat zeggen. Dus als je een fout maakt, ga dan gewoon door en misschien kan je hier later op terug komen.
Zenuwen zijn juist functioneel en zetten aan tot actie. Ze kunnen je dus helpen om een goede presentatie neer te zetten. Daarnaast geven je zenuwen aan dat je het belangrijk vind. Dit is toch veel beter dan dat het je niks uit had gemaakt van wat ze er van vonden?

Dit zijn allemaal tips die je in je hoofd kan gebruiken. Er zijn ook een paar praktische tips die je kan gebruiken.
Ze zeggen niet voor niets oefening baart kunst! Dus door veel te oefenen kan het je meer zekerheid geven over je presentatie. Er is niemand die zo veel weet wat van jij gaat vertellen dan jijzelf!
Voor dat je gaat presenteren kan je een paar ademhalingoefeningen doen. Het gaat erom dat je bewust wordt van je ademhaling en dit maakt je rustig.

Daarnaast kan een powerpoint of kaartjes met steekwoorden je ondersteunen in je presentatie. Weet je het even niet meer of heb je een black-out? Dan heb je altijd nog hierop kijken om de draad weer op te kunnen pakken.

Zo zijn er natuurlijk heel veel tips en tricks die mensen aanraden om te doen. Uiteindelijk gaat het er niet om dat je alles volgens het boekje doet maar dat je iets vind wat voor jou werkt, en dat is best lastig. Een ander doet het misschien op een manier dat niet voor jou werkt, en dat is niet erg. Iedereen is anders en iedereen doet het in zijn eigen tempo en met zijn eigen maniertjes. Het misschien een goede stap om te accepteren wie jij bent en dat jij het lekker zo doet. Daar is helemaal niks mis mee!

We kregen nog een leuke tip binnen! Het is een App die je 10 dagen lang elke dag 10 minuten helpt in meditatie. Deze meditatie helpt je met ademhalingenoefeningen en rust vinden in je hoofd. Vandaar ook de toepasselijke naam: Headspace. De link hiervan kan je vinden in ‘Leg die link!’ aan de rechterkant.

Meer informatie over dit onderwerp kan je hier vinden:
www.presentatiekracht.nl

www.presentatieblog.nl

Presenteren op Vlieland

De minor Concepting is afgelopen donderdag en vrijdag als het ware verhuisd naar Vlieland. Op Vlieland mocht iedereen door middel van een presentatie inzicht geven van waar ze staan. Voor de mensen die helaas niet mee konden naar Vlieland willen we hier graag laten weten hoe het met ons project gaat. 

We zijn ontzettend blij met de feedback die we al hebben ontvangen, maar we staan ook open voor de feedback die jij misschien voor ons hebt!

Lees hier de presentatie van het project Dreamcatcher:

Wat doen we ?
Ons project heet Dreamcatcher en in dit project staat het vangen van dromen centraal. Maar wat doen wij eigenlijk?
Wij houden een interview met iemand over zijn of haar passie. We vragen dan ook hoe ze denken over inspiratie en dromen. Met de informatie die we uit het interview krijgen gaan we dan aan de slag. We geven onszelf opdrachtjes zoals een artikel schrijven, illustraties maken en filmen. Daarnaast hebben we ook opdrachtjes zoals ’30 dagen schrijven’, ‘doodle a day’ en ‘een dag een explorer zijn’ naar het boek van Keri Smith.

Kortom: Door een gesprek met jou over jou passie en door de opdrachtjes heen willen wij meer duidelijkheid creëren in het vinden van onze eigen passie.

Waar staan wij nu?
We hebben tot nu toe twee interviews gehouden met Jelmer en Lotte. Hier hebben we een artikel bij geschreven en illustraties bij gemaakt. Bij het verhaal van Lotte hebben we ook een kort introductie filmpje gemaakt.
Bij het magazine ‘Flow’ zat afgelopen maand een schrijfschriftje. In dit schriftje kon je elke dag een persoonlijke vraag beantwoorden en dit 30 dagen lang. Dit hebben we gedaan om meer los te komen in het schrijven.
Voor de maand mei gaan we het project ‘doodle a day’ doen. Tijdens dit project moet je elke dag een illustratie/tekening maken. Dit gaan wij doen om ons meer te ontwikkelen in het tekenen.

Al ons werk komt op deze blog te staan. Via Instagram kan je ‘achter de schermen’ mee kijken en via Pinterest kan je een board van ons bekijken om het gevoel achter dit project te zien.

Waar willen wij naar toe?
Kimberley
Ik wil na dit project iets kunnen kiezen waar ik voor wil gaan. Ik wil meer ervaring opdoen met schrijven, een eigen manier vinden van illustraties maken en meer ervaring opdoen met video. Ik wil graag producten maken en iets vinden waar ik mij fijn bij voel. Ik wil ook meer groeien in het durven, zoals mensen aanspreken voor een interview.
Aan het begin van deze minor wist ik helemaal niet wat ik wilde doen en nu, halverwege dit project, ben ik van alles aan het uitproberen. Ik weet dat de kans groot is dat ik niet mijn ‘passie’ vind aan het eind van de minor, maar dat vind ik niet erg. Ik wil graag een richting vinden en meer sturing geven aan mijn opleiding zodat ik het beste uit mezelf en uit mijn opleiding kan halen.

Johanna

Ik heb een trappetje gemaakt met de stappen die ik wil ondernemen om mijn doel te bereiken. Mijn doel is om mijzelf en mijn talenten in balans te brengen.
De eerste stap voor mij is het ontdekken van wat ik wil en leuk vind. Door dit project ben ik er toch achter gekomen dat ik illustreren heel leuk vind. De tweede stap is dat ik weet wat ik wil en dat ik er beter in kan worden. In mei gaan we ‘doodle a day’ starten en dit kan mij ook helpen om hier in te groeien. De derde stap is dan om een eigen stijl hierin te vinden. De vierde stap voor mij is om mijn talenten te combineren. Interieur design is iets wat ik altijd heel erg leuk heb gevonden en ik hoop dat ik dit kan combineren met het multimediale en illustreren. Het uiteindelijke doel wat ik wil bereiken is om dit alles in balans te brengen.

Passie voor mode

Lotte heeft veel passies maar met ons praatte ze over haar grootste passie: mode!

Hier kan je het verhaal lezen van Lotte Vugteveen:

Straat kleding

Ik vind mode iets moois omdat iedereen het zich eigen kan maken.

Iedereen heeft een eigen kijk op mode. Ik vind het mooi hoe mensen hun eigen kijk vertalen naar hun kleding. Daarom vind ik straat kleding heel leuk, want daar zie je wat mensen van trends maken.

Ik vind het erg mooi als mensen zich zo thuis voelen in hun eigen huid en kleding en dat het anders dan anders is.

Hoe het begon…

De eerste keer dat ik wat met mode in contact kwam, was toen ik bij mijn neef langs ging en ik over zijn werk hoorde. Mijn neef en zijn vrouw werkten voor hetzelfde merk, ze werkten voor een groter merk, en ik kreeg altijd kleren van hun, tweedehands kleren. Dit vond ik helemaal geweldig! Ik wilde hun zijn zeg maar. Het opende een wereld voor mij. Langzamerhand ontdekte ik internet en kwam ik bij blogs uit.

Ik kwam bij Leblogdebetty en zij had dagelijks posts van haar outfits, dat vond ik heel vet, toen dacht ik: ‘Dit wil ik ook doen!’.

Passie

Passie is iets waar je jezelf goed bij voelt, waar je blij van word. Je hebt dan iets gevonden wat echt van jou is en waar je energie uit haalt. Als je passie van anderen overneemt is het niet echt van jou en zal je er nooit gelukkig van worden. Passie komt vanuit jezelf.

Blog

Ik ben in 2008 met mijn blog begonnen toen ik de blog van Leblogdebetty zag, een Frans meisje uit Parijs. Ze poste elke dag foto’s van haar outfit en hoopte daarmee mensen te inspireren. Dit is iets wat ik ook graag zou willen.

Inspiratie

Ik haal mijn inspiratie voor mode vooral uit blogs. Ik volg een paar meisjes waarbij de stijl dicht bij die van mij ligt.

Ik haal dan bepaalde dingen eruit en combineer dat dan weer op mijn eigen manier.

Ook kijk ik vaak op merk websites, ze hebben vaak bepaalde lijnen en ik vind het mooi die weer te introduceren. Verder kijk ik veel op straat, vooral in de grote steden, daar durven mensen veel meer.

Inspiratie betekend voor mij dat als je iets ziet of meemaakt dat je daar zoveel energie van krijgt dat je zelf ook bezig wil.

Dromen..

Het lijkt mij erg vet als mijn blog succesvol wordt, in de zin van mensen inspireren.

Ik zou het mooi vinden als ik weer mensen kan inspireren tot een blog. Daarin hoop ik persoonlijk contact te hebben met de mensen die ik inspireer. Het lijkt me erg leuk om styliste te zijn, om iets te combineren met mijn blog en mensen inspireren. Ik zou willen dat al mijn interesses in één konden komen.

Een droom betekend voor mij een doel hebben, en dat doel mag best een uitdaging zijn. Dat je iets hebt waar je naar toe kan leven.

Over vijf jaar zie ik mijzelf in Amsterdam met een baan waarbij ik mode en mijn andere interesses heb gecombineerd.

Tekst: Johanna van der Vegt 

Illustraties: Kimberley Meinen 

Passie voor het wielrennen

Doordeweeks zal je hem vaak op zijn fietsje tegenkomen, want wielrennen is namelijk helemaal zijn ding. Hij fietst momenteel voor de wielerploeg Stormvogels Veendam en is hard aan het trainen voor een carrière in de sport. Wij hebben hem gesproken over zijn passie voor de sport wielrennen.

Hier kan je het verhaal lezen van Jelmer Ferwerda:

Wielervirus
Voordat ik ben begonnen met wielrennen deed ik aan voetballen. Mijn familie was wel altijd bezig met wielrennen geweest. Mijn ooms, mijn vader en mijn opa keken altijd al naar wielrennen. Ik kan me nog herinneren dat we vroeger op vakantie waren en dat mijn vader met 35 graden de Tour de France aan het kijken was. Ik dacht ‘die man is gewoon gek!’. Maar op een gegeven moment heeft het wielervirus me toch te pakken gekregen en sindsdien ken ik niet anders meer!  

Inspiratie
Toen ik 16 was werd ik eigenlijk door een hele wielerploeg geïnspireerd met in het bijzonder de broers Andy en Fränk Schleck. Daarnaast is de grote wielrenner Fabian Cancellara, ook wel Spartacus genoemd, nog steeds een inspiratiebron voor mij. Deze mensen blijven altijd doorgaan en leven echt voor de sport. Ze hebben altijd een plan en een doel en alles zal ook wijken voor dat doel. Dit inspireert mij en ik zou willen dat ik dat ook zou kunnen. Of ik dat ook echt kan is iets waar ik dit jaar achter wil komen.

Als ik wielrennen op TV zie dan denk ik: ‘ja, dit wil ik ook!’. Maar wat op de TV te zien is, kan ik ook in het echt zien. Vorig jaar ben ik naar Luik geweest om een proloog van de Tour de France te zien. Dit was echt een bijzondere ervaring voor mij. Ik heb de top van de top en de besten van de besten van dichtbij mogen zien. Dit gaf me echt kippenvel en ik kan het eigenlijk niet met woorden omschrijven.

  

Het snoeppotje
Ik vind dat er twee kanten aan doping zitten. Als je kijkt naar wat wielrenners soms moeten presteren is dit eigenlijk onmenselijk. Ik kan dus ergens wel begrijpen hoe het is ontstaan. Helaas zie je ook dat zo’n middel een wielrenner helemaal kapot kan maken van binnen. Het tast de gezondheid van de persoon aan en dat is echt grensoverschrijdend. Doping is gewoon vals spelen en ik vind dat het een slecht voorbeeld geeft aan de jeugd.

Droom
Toen ik in het eerste jaar als wielrenner begon wist ik nog niet zo veel van de wielerwereld. Mijn droom was toen om prof wielrenner te worden. Na vier jaar ben ik er wel achter gekomen dat er veel meer bij komt kijken dan alleen hard fietsen. Het is ook een harde en brutale wereld. Dit heb ik wel gemerkt tijdens het rijden van een koers. Aan het begin heb je een neutralisatie en dan rijd je met 180 man achter een auto aan op een smal straatje. Iedereen wil dan voorin in zitten om niet de kopgroep te missen, oftewel de slag te missen. Op die momenten worden er wel tikken uitgedeeld of gescholden. Op een gegeven moment kom je wel op een punt dat je jezelf afvraagt: ‘Wil ik dit nog wel? Heb ik het er nog wel voor over?’.

Over vijf jaar hoop ik een hbo diploma te hebben en een goede wedstrijd renner te zijn. Ik zou wel willen mee fietsen voor de overwinning. Op dit punt is dat nog onmogelijk voor mij en ben ik aan het leren van de beteren in de ploeg. Natuurlijk zijn er natuurtalenten die het wel in een paar jaar kunnen, maar daar zijn maar een paar van op de wereld.

Ploeg
Je goed voelen in je ploeg is heel belangrijk. Ik heb eerder mee gemaakt dat het niet ging en er allemaal groepjes ontstonden. Ik heb toen ook besloten om ergens anders voor te gaan fietsen. Nu zit ik een ploeg dat een combinatie heeft van ervaren renners en nieuwelingen. Ik merk dat deze combinatie goed werkt. Als ploeg doen we ook aan teambuilding en zijn we afgelopen jaar nog op trainingskamp naar Spanje geweest. Tijdens een survivalweekend doe je totaal iets anders en leer je elkaar helpen op de moeilijke momenten. Dit is iets wat je kunt meenemen en toepassen in een koers. Teambuilding brengt de groep dichter bij elkaar.

Waarde van passie
Wielrennen geeft mij zoveel voldoening. Het is ook echt een levensstijl. Ik zit in een bepaald ritme en dit houdt ook discipline in. Ik denk dat je hiervoor echt passie nodig hebt. Je moet er namelijk honderd procent voor gaan wil je je doel bereiken. Zoals ik al eerder zei is het echt leven voor de sport. Soms moet je ook dingen opgeven zoals een avondje stappen. Ik denk dat je door passie dat er wel voor over hebt. 

Tekst: Kimberley Meinen

Illustraties: Johanna van der Vegt